στα «περάσματα» της Πίνδου, μπορεί και είκοσι χρόνια πριν…

ξένοι2

Δεν ήταν πια χειμώνας, αλλά είχε παγωνιά κι έκανε κρύο κι έβρεχε ασταμάτητα, σιγά, πονετικά.Η συντροφιά των μαθητών, βρεγμένη ως το κόκκαλο, ανηφόριζε με κόπο αλλά και με πείσμα στο μονοπάτι. Δεν τους τρόμαζε η βροχή ούτε η λάσπη, ούτε ο γκρίζος ουρανός, ούτε το στήθωμα της ρεμματιάς, ούτε η κούραση. Επέστρεφαν από έναν θρίαμβο. Είχαν κατακτήσει, χωρίς δραματικές εκπλήξεις, οι αρκούδες δεν είχαν ακόμη ξυπνήσει, την ξακουστή Βάλια Κάλντα (Ζεστή Κοιλάδα). Τα πανύψηλα, ορθόκορμα δέντρα, ενδημικά του Εθνικού Δρυμού των Γρεβενών, παρατεταγμένα ως άγημα απέδιδαν τιμές στα κατάκοπα, πολύχρωμα, κατακουρασμένα αγόρια και κορίτσια.

«Καπνός, καπνός! Έπιασε φωτιά στο δάσος!».Φωτιά; Μ΄ αυτή τη βροχή; Στο μουσκεμένο χώμα;

«Είναι Αλβανοί που περνουν τα σύνορα περπατώντας, μέσα απ’ τα βουνά. Θάχουν ανάψει τίποτα βρεγμένα ξερόκλαδα, θέλοντας να ζεσταθούν. Είναι πέρασμα εδώ.».

Ήταν ο δασονόμος. Πέρασμα, Αλβανοί, σύνορα. Τα παιδιά μάς κοίταξαν παραξενεμένα. Η πορεία συνεχίστηκε. Έπαιρνε να βραδιάζει. Σε μια στροφή του δρόμου, σταμάτησαν απότομα. Τους είχαν δει. Η ομάδα συσπειρώθηκε. Ασυνείδητη άμυνα ή περιέργεια: Και τα δύο. Απέναντι, κάτω από τα δέντρα στέκονταν..Καμμιά εικοσαριά όλοι κι όλοι. Άντρες και γυναίκες, κάπου και κανα δυό παιδιά.Τυλιγμένοι με μαύρες σκουπιδοσακκούλες, αυτοσχέδιοι οι σκούφοι από τσάντες του σούπερ μάρκετ, παρατεταγμένοι και ακίνητοι στέκονταν, όπως τα δέντρα. Μπροστά τους η φωτιά άχνιζε, δεν κάπνιζε. Κοιτούσαν σιωπηλοί τα παιδιά με τα πολύχρωμα αντιανεμικά και τους φανταχτερούς σκούφους.

Δύο κόσμοι κοιτιούνταν παραξενεμένοι. «Τι γυρεύετε στο δάσος με τέτοιον καιρό;» θα ήταν η ερώτηση η πρώτη. Και ίσως, αν δεν τους χώριζε η χαράδρα, να ακούγονταν κι άλλες. Όμως η πορεία συνεχίστηκε, κι εκείνοι ασάλευτοι, βουβοί έβλεπαν τα παιδιά να φεύγουν.

Φόβος.

Φόβος και απορία. Τα παιδιά  ρωτούσαν. «Πώς, γιατί με τα πόδια; μέσ’ τη βροχή, απ’τα βουνά, τη νύχτα πού θα  κοιμηθούνε; τι τρώνε; έχουν νερό;» Ή δήλωναν, κουνώντας το κεφάλι, «ευτυχώς που οι αρκούδες κοιμούνται ακόμη!».  Όλα ξεχάστηκαν μόλις έφτασαν στο φιλόξενο και ζεστό κατάλυμα. Έφαγαν και κοιμήθηκαν. Ονειρεύτηκαν. Οι  «άλλοι» σκέφτηκαν, ίσως: «Αν τα καταφέρουμε, θα έχουμε κι εμείς και τα παιδιά μας πολύχρωμα αδιάβροχα και ζεστά  ρούχα και φανταχτερούς σκούφους. Και θα πηγαίνουμε κι εμείς για βόλτα στα βουνά σαν κύριοι, όχι όπως τώρα, κυνηγημένοι. Γιατί μας εγκατέλειψαν; Λες να φοβήθηκαν; Αχ! Ας μη μας καταδώσουν!». Έγειραν να κοινηθούν στο μουσκεμένο χώμα. Όνειρα λιτά και πολύχρωμα. Αυτά τα χρόνια της αθωότητας.

Ξένοι1

Το βράδυ της Κυριακής 24 Μαρτίου στη θαλπωρή του μικρού θεάτρου-αίθουσας   του Θεάτρου Κωφών Ελλάδος, ζωντάνεψε η ανάμνηση των βρεγμένων οδοιπόρων στα βουνά της Πίνδου.

Και όχι μόνον.

Το βράδυ της Κυριακής 24 Μαρτίου στη θαλπωρή του μικρού θεάτρου-αίθουσας   του Θεάτρου Κωφών Ελλάδος, ζωντάνεψε η ανάμνηση των βρεγμένων οδοιπόρων στα βουνά της Πίνδου. Και όχι μόνον. Οι χαρισματικοί ηθοποιοί, με  μέσο έκφρασης το σώμα τους, ερμήνεψαν στη Νοηματική γλώσσα, το έργο «Ξένοι», το οποίο βασιζόταν σε κείμενα του Γκαζμέτ Καπλάνι. Οι «ακούοντες», θεωρητικά αρτιμελείς, χρειάζονταν βοήθεια. Χρειάζονταν μετάφραση – η Νοηματική δεν είναι παντομίμα – για να αδράξουν τα μηνύματα του έργου και της καλλιτεχνικής έκφρασης. Μήνυμα πρώτο, όλα δεν είναι βολικά, απλά και αυτονόητα. Γιατί και οι θεωρητικά αρτιμελείς είναι άτομα με ειδικές ανάγκες. Υστερα, τα χαρίσματα έχουν δοθεί σε όλους, αλλά μερικοί πρέπει να κοπιάσουν πάρα πολύ για να αφυπνιστούν κάποιοι «άλλοι». Κι ακόμη, όλοι είμαστε μεταξύ μας «ξένοι», όχι  μόνο οι αλλοεθνείς, οι άγνωστοι,  ή η ομάδα, που από προκατάληψη, άγνοια ή φόβο την έχουμε  βάλει στο περιθώριο, αδικαιολόγητα, αν το καλοσκεφτείς. Ξένοι, κι όμως τόσο πλησίον, τόσο οικείοι, τόσο ίδιοι! Από πού να αρχίσουμε; Οι κωφοί, χωρίς φωνή, μας είπαν από πού και πώς. Τι άκουσαν τα αυτιά των (θεωρητικά) μη κωφών;

Κείμενο: Ζωή Πλιάκου Νίκα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s