κήπος στάχτες

κήπος στάχτες 1

Παρακολουθήσαμε την παράσταση «Κήπος στάχτες» τη Δευτέρα 15 Ιανουαρίου. Το κείμενο, συρραφή από την τριλογία του Ντανίλο Κις, (κυκλοφορεί στα ελληνικά σε πολύ καλή μετάφραση), γύρω από τον πατέρα, την παρουσία του μέσα από την απουσία, απουσία που η ίδια η ιστορία επέβαλλε με το πιο τραυματικό γεγονός του 20ου αιώνα, το ολοκαύτωμα.

κήπος στάχτες 2

Πατέρας, επομένως μνήμη, αφήγηση της μνήμης, το αδύνατο αυτής της αφήγησης αλλά και η δυνατότητα μέσα από την ελπίδα της υπόσχεσης, «όλοι θα ξαναβρεθούμε». Όσοι δεν έχουν διαβάσει τα βιβλία του Κις, μπορεί να δυσκολευθούν αλλά η παράσταση πετυχαίνει να σαρκώσει την αίσθηση της γραφής του Κις ακόμη και για αυτούς που δεν έχουν συναντηθεί ακόμη με αυτή τη γραφή. Η σκηνοθεσία εναρμονισμένη απόλυτα με τις σωματικές και ψυχικές ανάγκες των τριών ηθοποιών δεν κουράζει, δεν επιβάλλεται με διανοητικά σχήματα. Ο χώρος του σπιτιού καταφέρνει κάτι το ιδιαίτερο. Να νιώθεις σαν θεατής ότι είσαι ο καλεσμένος του βραδινού στο σπίτι της οικογένειας του Κις και μοιράζεσαι μαζί τη μνήμη της ζωής της. Δεν χρειάζεται να φανταστείς κάτι, ούτε να ψάξεις για συμβολισμούς στα λόγια ή στις κινήσεις των ηθοποιών, όλα εκτυλίσσονται μπροστά σου, ζωντανά και αναστημένα μέσα στον ρεαλισμό της μνήμης που ανοίγεται στο μέλλον και στην αλήθεια που αυτό υπόσχεται. Όλη η παράσταση έχει μια αίσθηση φωτός ιδιαίτερη που διαπερνά και ξεπερνά το φως από όλες τις άλλες πηγές φωτός που υπάρχουν μέσα στο σπίτι. Είναι ένα φως που πηγάζει από τα πρόσωπα που σε κοιτούν μέσα από τις φωτογραφίες, μέσα από το πρόσωπα και τα σώματα των ηθοποιών που διασχίζουν τους χώρους του σπιτιού και έχεις την αίσθηση ότι διασχίζουν με την άπειρη ταχύτητα αυτού του παράξενου φωτός τις απέραντες εκτάσεις της μνήμης του συγγραφέα. Ναι, στο τέλος νιώθεις ότι αυτό το σπίτι είναι το σπίτι του Ντανίλο Κις, οι φωνές που ακούς είναι οι φωνές του πατέρα, της μητέρας, της Άννας και ο δρόμος με τις καστανιές σε περιμένει μόλις βγεις έξω… και ο κήπος στάχτες είναι το υλικό μιας ζωής που θα αναστηθεί και μια μικρή πρόγευση αυτής της ανάστασης μπορεί κάποιος να πάρει καθισμένος σε μια γωνιά, μέσα στο δωμάτιο, μοιράζοντας το βλέμμα του με τα βλέμματα της οικογένειας του Ντανίλο Κις.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης.

ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΣ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s