η ευτυχία δεν είναι ο σταθμός, είναι ο δρόμος που ταξιδεύεις

σχόλιο στη θεατρική παράσταση «Λευκές Νύχτες» σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καταλειφού

Χάρηκα πολύ για τον ανώνυμο ήρωα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι που έζησε ίσως το ανώτατο επίπεδο της αγνής, ανθρώπινης αγάπης. Μία αγάπη που οι δύο πρωταγωνιστές της παράστασης, ο Στάθης Μαντζώρος και η Λουκία Μιχαλοπούλου απέδωσαν τόσο ειλικρινά και μοναδικά πάνω στην σκηνή.

Η Ναστενκα, την οποία ονειρευόταν ο ήρωας μας και την έπλαθε στη φαντασία του τόσα χρόνια, βρέθηκε στην ζωή του χειροπιαστή, πραγματική, όμορφη, γλυκύτατη και ειλικρινής. Την έζησε λίγο. Πολύ λίγο, αλλά την έζησε. Την αγάπησε με όλη του την καρδιά και δεν απογοητεύτηκε όταν εκείνη τον άφησε. Ήταν ευτυχής που η Ναστενκα πήρε απόφαση να παντρευτεί εκείνον που αγαπούσε. Βίωσε ένα πολύ έντονο και όμορφο συναίσθημα, το οποίο δεν είχε ανάγκη πια να το πλάθει στην φαντασία του γιατί του έδωσε δύναμη και γέμισε τη ζωή του.

Υπάρχουν συναισθήματα αγνά, για τα οποία δεν περιμένεις αντάλλαγμα, απλώς αφιερώνεσαι στο αγαπημένο σου πρόσωπο. Για μένα προσωπικά η βραδιά αυτή ήταν ένα ταξίδεμα στη νοοτροπία και στον τρόπο έκφρασης των ανθρώπων της χωράς που γράφtηκε το διήγημα και της εποχής εκείνης. Σίγουρα, όμως, τέτοια ειλικρινή, ανιδιοτελή συναισθήματα μπορούμε να βιώσουμε όλοι μας, αρκεί να αδράξουμε την ευκαιρία στην ζωή να τα ανακαλύψουμε μέσα μας και να τα ζήσουμε έστω για λίγο μέσα από έναν άλλο άνθρωπο.

ΕΛΕΝΗ ΓΚΟΥΡΙΝΑ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s